تفاوت فولاد آلیاژی و فولاد کربنی
فولاد حاوی سایر عناصر آلیاژی، فولاد آلیاژی است. محتوای کل عناصر آلیاژی می تواند به 10 تا 28٪ برسد که فولاد با آلیاژ بالا است. فولاد آلیاژی فولادی است که در آن علاوه بر آهن و پنج عنصر طبیعی، عناصر آلیاژی دیگری نیز به صورت مصنوعی برای تغییر یا بهبود برخی خصوصیات فولاد مانند کروم، نیکل، منگنز، مو و غیره اضافه می شود. کربن، برخی فلزات دیگر به فولاد آلیاژی اضافه می شود تا خواص مواد را تغییر دهد. عملکرد کروم (cr) مقاوم در برابر خوردگی فولاد است و عملکرد نیکل (ni) کاهش دمای آستنیته شدن فولاد ضد زنگ است.
فولاد کربنی حاوی سایر عناصر آلیاژی نیست. فولاد کربنی نیز فولادی با درصد کربن کمتر از 1.35 درصد است. فولاد کربنی، یعنی علاوه بر عناصر آهن، ماده به طور کلی فقط شامل پنج عنصر طبیعی است: کربن، سیلیکون، منگنز، فسفر و گوگرد، و هیچ عنصر آلیاژی دیگری به آن اضافه نمی شود.
تفاوت فولاد آلیاژی و فولاد کربنی: فولاد کربنی حاوی عناصر آلیاژی مفیدی نیست. آلیاژی است با آهن، کربن و منگنز به عنوان عناصر اصلی. خواص مکانیکی به خوبی فولاد آلیاژی نیست. بزرگترین تفاوت این است که عملکرد فولاد آلیاژی از فولاد کربنی بیشتر است.
اگر نیازها و سوالات بیشتری در مورد فولاد دارید، لطفا با ما تماس بگیرید!
گروه GNEE از مشتریان بازدیدکننده پذیرایی می کند
محیط اداری گروه GNEE