فولاد ابزار" به معنای فولادهای کربنی و آلیاژی مناسب برای استفاده در تولید ابزار است. این فولادها با سختی بالا، مقاومت در برابر سایش، چقرمگی و مقاومت در برابر نرم شدن در دماهای بالا مشخص می شوند، این ویژگی ها آنها را برای استفاده در ساخت ابزار مناسب می کند، از جمله ریمر، مته، قالب ماشین ابزار و ابزار دستی.
آنها بر اساس ویژگی ها و ترکیبات خود به دسته های زیادی طبقه بندی می شوند. فولادهای ابزار به هفت دسته اصلی تقسیم می شوند: فولادهای سخت شده با آب، فولادهای گرم کار، فولادهای سرد کار، فولادهای مقاوم در برابر ضربه، فولادهای قالبی، فولادهای پرسرعت و فولادهای ابزار ویژه. به عنوان مثال، وجود عناصر تشکیل دهنده کاربید مانند کروم، وانادیم، مولیبدن و تنگستن از ویژگی های اصلی شناسایی فولادهای ابزار پرسرعت هستند. عملکرد آنها در دماهای بالا با افزودن کبالت یا نیکل افزایش می یابد. فولادهای ابزار اغلب برای افزایش سختی عملیات حرارتی می شوند و برای مهر زنی فلزات، شکل دهی، برش، برش و قالب گیری پلاستیک استفاده می شوند.
